Vandaag raketten in de verf gezet: Klima-DRRA model in groen/rood, PML Bull Pup wit en de wedstrijdraket in aluminiumkleur gespoten. Prima gelukt, alleen de rompbuis van het wedstrijdmodel moet nog een keer. Die is gisteren in de grondverf gezet, en vandaag spuiten met Montana bleek te snel..de onderlaag was blijkbaar onvoldoende uitgehard waardoor een craquele uiterlijk ontstond...
Bij het gebruik van Montana grondverf, kan je 15 minuten later dr al over gaan... Echter die vult quasi niet.
Hi Frank, i know....voordeel van die Gamma grondverf is dat ie inderdaad wel aardig vult. Die spuit ik meestal zo dik dat er soms wat zakkers ontstaan, maar die schuur ik dan weer glad. En die dikke laag kost ook weer meer tijd om goed uit te harden. De Montana verf heeft zo'n sterk oplosmiddel dat als de onderlaag niet goed uitgehard is deze vrolijk weer oplost met het craquele resultaat tot gevolg. Het wedstrijdmodel is overigens wel goed genoeg uitgehard, het uiterlijk laat ik lekker zitten,'t is tenslotte een lelijk ding....
Ik was nog niet tevreden met de witte afwerking van de Bull Pup. Die heb ik weer licht opgeschuurd en opnieuw gedaan. Door het best grote gewicht is het zwaar om het model lang in 1 hand te houden en dan toch nauwkeurig te spuiten. Er is een eenvoudige opstelling gemaakt, een soort 'raket aan het spit'...
Voor de afwerking is een mooie set decals (zelfklevend) meegeleverd, is echter zonder de 3 lijnen rondom de raket. Ik heb overwogen deze af te plakken en te spuiten. Leek me een heel gedoe. Als alternatief vond ik een webshop die striping levert in allerlei kleuren en breedtes. Daar heb ik een paar rolletjes besteld, ben benieuwd....
Gevonden op: https://www.tuningstickers.nl/page/home/
Als voorbereiding op de eerste lancering heb ik nog even de daalsnelheid met verschillende parachutes berekend (zie bovenaan bij 'techniek'). Het model is uitgerust met het dual deployment systeem, waarin ik tot nu toe maximaal 70 cm parachutes heb verpakt. En ik vroeg me af of dat wel groot genoeg is voor dit model dat inmiddels ca. 1200 gram weegt.
Normaalgesproken gebruik ik een zo klein mogelijke loodsparachute van 20 cm of zoiets. Dan is de valsnelheid 28,8 m/s, best snel, en bij een berekende hoogte van ca. 300 m is ie dus al in 10 sec. beneden. Met een loodsparachute van 50 cm is de daalsnelheid 11,6 m/s, dat is een stuk veiliger.
Als de hoofdparachute opengaat hebben loodsparachute (50cm) en hoofdchute (70cm) een gezamelijk oppervlak van 1 parachute van 86 cm doorsnede. Dan is de landingssnelheid dus ca. 6,8 m/s. Is nog wel wat aan de snelle kant, maar op een zanderige ondergrond nog net acceptabel.
Voor de zekerheid heb ik rechtstreeks bij Klima een 90 cm parachute besteld, wordt wel een vraag of ik deze in de parachutemortier geperst krijg. Een combinatie van een 70 cm loodsparachute met een 90 cm hoofdchute geeft landingssnelheden van 8,2 m/s vanaf apogee en 5,2 m/s bij de landing. Bij een hoogte van 300m is ie dan 28 sec aan het vallen tot opening hoofdchute op 70 m, waarna het laatste stukje nog 13 sec. duurt, totaal 41 sec. Eigenlijk ideaal, en de meeste kans op een schadevrije landing.
Mocht de 90 cm parachute niet passen, dan is een optie om twee parachutes van 70 cm te gebruiken, dan is de landingssnelheid ook nog 5,8 m/s.
Wow, bestelling van Klima direct uit Duitsland 3 mei besteld, 5 mei al ontvangen, mooi op tijd om de nieuwe 90 cm parachute in de bestaande dual deployment modules te passen. Conclusie is dat het niet goed past. Ook wel logisch: van 70 naar 90 cm lijkt niet zoveel, maar oppervlak is 1,65 maal zo groot, dat is dus 1,65 maal volume parachutedoek. Dan zijn de lijnen oon nog langer, wat het volume nog verder vergroot.
Nu was het met m'n andere grote modellen met de hoofdchute altijd wat krap, dus het aanpassen van een van de twee modules om ruimte te maken voor de grotere chute is eigenlijk best verstandig. De mortierbuis is nu 30 mm doorsnede, en dat kan niet groter, dus het volume zal uit de lengte moeten komen. En ook hier is er maar 1 optie: aan de achterkant steekt de buis al onder de module uit, en de ruimte aan de onderzijde van enkele modellen is al klein. Ook zijn de aansluitdraden van de ontstekers beperkt in lengte. Conclusie: nieuwe 30 mm mortierbuis plaatsen die aan de bovenkant uitsteekt. Daarvoor is in alle modellen voldoende ruimte aanwezig.
Plan klaar, bouwen maar....
Dacht even snel de mortierbuis te vervangen. Maar de buis die ik nog in voorraad heb blijkt uitwendig 31 mm. Ik was vergeten dat ik deze in voorraad had: het is een lengte LOC buis inwendig 29, uitwendig 31 mm, om motorhouders 29 mm van te maken! De 30 mm buis die op de mortier zit is een metrische 30 mm rompbuis. Dus: even pas op de plaats en plan bedenken....
Nog even gemeten: het lijkt er op dat ik die 31 mm buis nog wel in mijn dual deployment systeem kwijt kan: dan is er uitsluitend voordeel: de buis heeft een dikkere wand waardoor de mortier robuuster wordt. Zeker met de zwaardere chute kan het zijn dat bij ontsteking van de uitdrijflading de druk in de buis wat hoger is dn met een lichtere chute, dus dan is een beetje meer stevigheid alleen maar welkom. Vanavond weer verder...
Nieuwe mortierbuis op maat gemaakt, ca 5 cm langer dan het origineel. Oude buis uit de module verwijderd, gaten rondom schoongeschuurd met een Dremel schuurrolletje, de gaten rondom 1 mm groter geschuurd. verder op diverse plekjes wat ruimte gemaakt: puntje van schakelaar, boutkopjes bevestiging Stratologger, batterijhouder....overal een beetje ruimte gemaakt totdat de 31 mm buis in het geheel paste: gelukt! Het geheel zonder te lijmen in de rakethouder gepast: ook dat werkt, dus de boel kan in etappes weer worden opgebouwd.
Gaaf dat dit concept in de loop van de jaren steeds verder geperfectioneerd is, de basis met de Stratologger dateert alweer uit 2014....
Dat geDremel deed trouwens een beetje denken aan de tandarts, voorzichtig de oude vulling uitgeboord, en het 'gat' voorbereid op de nieuwe vulling ?
van deze module
Project dateert alweer uit 2013..
Druilerige zaterdagmiddag.....geen FTTS....deze keer geen twijfelgeval....
Verder gebouwd aan de dual deployment module: inwendig is de nieuwe mortierbuis van een extra laag voorzien om de buis te beschermen tegen de hete gassen en druk. Hiervoor is een stukje van 4cm buis afgesneden, en over de lengte ingesneden zodat hiervan een binnenvoering gemaakt kon worden.
Vervogens is een nieuwe mortierbodem gemaakt bestaande uit 3 lagen triplex, gaatjes geboord voor de ontsteker. Bodem met epoxy in de buis gelijmd.
De boel in elkaar gezet, en gepast. Beetje geschuurd, overtollig epoxy enzo.. eindresultaat zie hieronder. Naast de andere module, het verschil is uiteindelijk 'slechts' een langere buis aan de bovenzijde. Mooi meegenomen dus dat de buis wel 1 mm dikker is en dus sterker. Module past uitstekend in de nieuwe Bull Pup. Module verder laden, dan is ie klaar voor de eerste lancering volgende week !
Voor wie het nooit heeft gezien: in het beging van het dual deployment project zijn diverse testen uitgevoerd. De laatste ultieme test was een woonkamertest waarbij eerst de lading voor de loodsparachute is ontstoken: de neuskegel vliegt uit de raket met de kleine eerste parachute. Vervolgens is de ontsteker in de parachutemortierbuis (de witte buis in de module) afgegaan, waarmee de hoofdparachute is gelanceerd. In tegenstelling wat meestal wordt gedaan bij dual deployment komen dus loods- en hoofdparachute aan de bovenkant uit de raket.
Nu ik de raket in real life heb gezien, ben ik best wel verliefd geworden. Denk dat hij volgende maand hier ook door de pakketdienst afgeleverd gaat worden 😉
Ja, 't is een mooi ding. de boat tail en canard vinnen geven het iets extra's...
Ik heb inmiddels de berekende positie van het drukpunt op de website van PML gevonden, dat ligt op 28" vanaf de punt van de neus. Morgen het model geheel laden, met geladen parachutemodule en motor, en dan eens kijken waar het zwaartepunt ligt. Indien nodig moet het zwaartepunt nog wat naar voren gebracht worden met wat extra neusgewicht.
Vandaag een regendag dus het mogelijke probleem met de stabiliteit van dit model maar eens onder de loep genomen. In de eerste plaats is op de website van de leverancier gezocht naar de specificaties. Natuurlijk is het drukpunt waar het om gaat. Ik vond dat het drukpunt op 28" (711 mm) vanaf de punt van de neus ligt. Dit punt is met viltstift op de raket aangegeven (op de launch guide)
Vervolgens is de dual deployment module compleet geladen met 90 cm parachute, schietkatoen etc. De DD unit is in de raket geplaatst, en de drogue chute, beschermingswatten, neuskegel etc.. Ook is een complete motor, in dit geval een CTI Pro38 1G 141G115 waarvan het uitblaaskruit is verwijderd in de raket gezet. Kortom: de raket is geheel geprepareerd, zo zou hij op het lanceerplatform staan.
Nu is het heel eenvoudig om het zwaartepunt te bepalen: de raket is horizontaal op een enkele raketsteun gelegd, en net zo ver heen en weer geschoven dat de raket netjes horizontaal blijft liggen op die enkele steun. De raket is in balans en ligt nu op zijn zwaartepunt. Meteen is te zien dat het zwaartepunt voor het drukpunt ligt, gemeten ca. 55 mm. Dat betekent dat de raket stabiel is!
Het geheel is meteen op de weegschaal gelegd: 1314 gram. Dat is nog steeds een kleine modelraket, die volgens de simulatie 300 m vliegt. Alles ok dus.
Een laatste punt van aandacht is de lengte van de lanceergeleider. In de software van http://www.thrustcurve.org/ kan je alle gegevens van je raket invoeren en dan geeft het programma een lijstje met passende motoren, waarbij ook wordt aangegeven of de snelheid van de raket hoog genoeg is om veilig van de lanceergeleider af te komen. De snelheid moet dan zo hoog zijn dat de vinnen het stabiliseren doen ipv de rail.
Mijn huidige rail is 1,65 m (netto 1,5m). In combinatie met de hierboven genoemde motor moet dit goed functioneren. Voor de zekerheid heb ik wel bij 123inkt-3D een stuk van de 20x20 lanceergeleider bijbesteld om de rail te verlengen. Dan kunnen wellicht ook de rustiger brandende motoren op dit model worden gebruikt.
Zo, nu kan deze jongen veilig het luchtruim in ! Hopelijk in juni !
Gisteren van 123inkt-3d de 1 m 20x20 rail ontvangen plus de onderdelen om deze aan de bestaande rail te monteren.
Als ik de gegevens van het model in thrustcurve invoer met verschillende lanceerraillengte kan ik keurig zien wat de snelheid is bij het verlaten van de rail. Bij een lengte van 1,5 m is die snelheid 15,6 m/s en bij een lengte van 2,5 m is dit al 20,5 m/s. Nu is natuurlijk weer de vraag welke snelheid nodig is, maar Thrustcurve staat standaard ingesteld op 15 m/s. Dus is 1,5 m wel goed, maar 2.5 m is wel beter.
Nu herinner ik me dat bijvoorbeeld m'n grote V2, die ongeveer net zo zwaar is en 100 mm doorsnee soms wel van van de verticaal afwijkt in de eerste meters. Hier zal een langere geleider ongetwijfeld ook een gunstige invloed hebben.
Rail samengesteld en de hele opstelling gepast. De twee rails zijn probleemloos te verbinden met aan drie zijden een verbindingsplaat, 4 inbusboutjes en de bijpassende glijmoeren, die in de groef passen. Uiteraard blijft de 4e zijde vrij voor de raket.
Op de raket zijn de geleiders meegespoten. dat moet nog even gladder gemaakt worden, denk schuren..
Gezien de totale hoogte van het geheel denk ik dat het statief voor de veiligheid aan de grond gezekerd mag worden, bv met een paar haringen. Ook even checken of de berbinding tafel-statief in orde is..
Mooi gedaan Ben. Ga je het kantelbaar maken of leg je de hele lanceerinstallatie op z'n kant als de raket op de rail gaat?
Hi Roland, de rail zit in het blok op het statief 3-zijdig opgesloten, en geklemd met een aluminiumprofieltje/vleugelmoeren (zie derde foto). Tot nu toe laat ik de rail zakken zodat in er gemakkelijk van de bovenkant bij kan. Nu is de rail daarvoor te lang, dus is het een kwestie van rail uit de houder trekken, dan de raket in de rail schuiven en het geheel terugplaatsen in de houder. Maar je blijft altijd bezig met aanpassen/verbeteren, dus misschien maak ik hem ooit kantelbaar....
Vandaag lanceerplatform opgeknapt. De aluminium plaat had een paar brandgaten, en daaronder bleek aardig wat schade. De plaat is vervangen, verder verbinding met het statief verstevigd, de bevestiging van de rail weer gangbaar gemaakt. Ik ga nog een stalen plaatje toevoegen ter plaatse van de uitstoot van de zwaardere motoren.
Een goed voorbeeld, doet goed volgen. Het pinksterweekend was erg regenachtig, koud en onmogelijk veel wind. Dus het modelvliegen wat ik van plan was ging niet door.
Daarom Ben zijn voorbeeld gevolgd en maar wat aan het knutselen gegaan. Twijfelde om een eigen topic te beginnen, maar wellicht handiger om eenzelfde model in hetzelfde topic te beschrijven. De PML 3" Bull Puppy by Owen:
Motor retainer met JB welt op de motorbuis gelijmd:
De vinnen elk van drie gaatjes voorzien, op het gedeelte dat in de rompbuis gaat verdwijnen, om daar later extra versterking te maken:
Aangezien de retainer in de rompbuis gelijmd gaat worden, met de Dremel wat groeven gemaakt om de JB welt beter te laten hechten:
Netjes in de romp vastgelijmd:
Voor een extreme stijfheid en hiervoor had ik de vinnen van gaten voorzien, de tailcone met Expoxyschuim gevuld.
Het schokkoord zit met Epoxy en glasvezeldoek aan het motorhuis. Het schuim meteen daarna toegevoegd zodat deze het geheel strak tegen het motorhuis aandrukt, voordat de Epoxy begon met uitharden.
Netjes vlak afgesneden:
Centreerring op de tailcone gelijmd:
De tailcone met JB welt in de Quantum tube rompbuis gelijmd. Beeld van binnenuit. Geheel heeft een mooie rups van Epoxy rondom, en zit dus erg sterk op zijn plek:
De overgang van de rompbuis naar de tailcone kon wel wat plamuur gebruiken voor een strakke afwerking:
Front vinnen met JB welt in de romp gelijmd. Ik was bang dat dit een zwak punt zou worden. Er was zo weinig oppervlakte voor de lijm. Maar datJB welt is echt heel sterk. Zal niet zeggen dat het onmogelijk is om de vinnen eraf te slaan, maar je kan een 1.2 kilo wegende raket er rustig aan rondslingeren zonder dat ze afbreken:
Een van de twee railslides gemonteerd. Begin verslaafd te worden aan JB welt. Dat spul is zo extreem sterk.
Je hebt in ieder geval een productief weekeinde. Ik ben benieuwd naar jouw eindresultaat, zo te zien red je dat wel voor FTTS-3.. Kunnen we synchroon vliegen ?
Lanceerplatform is verder verbeterd: zoals eerder bleek is de aluminium plaat niet bestand tegen de directe vuurstraal van een G-motor. Om op die plaats extra bescherming te bieden is een standaard stalen verbindingsplaat bij de bouwmarkt gehaald. Die plaat heeft weliswaar verschillende gaten, maar waar de motornozzle direct boven zit is nu staal.
Verder alle verschillende naalden en rails even gepast en waar nodig gangbaar gemaakt. Op het platform passen nu een 30 mm en een 20 mm aluminium rail, en naalden van 3,4,5,6, en 8 mm. Zie diverse details.
Ziet er goed uit. Hoe lang is je lanceerrails nu effectief voor de Bull Puppy?
Met verlengstuk erop totaal 2,65 m, waarvan ca 15 cm voor de bevestiging op het platform. Dus lekker lang...
Ha Ben, je was nog als admin ingelogd. Is mij ook wel eens gebeurd 😉
Oke, ik gebruik de 1,65 meter rails volledig effectief, waar waar jij nog 15 cm kwijt raakt. Zou je mij adviseren om hem ook met een meter te verlengen voor de Bull Puppy? Aan de afmetingen te horen hebben we dezelfde leverancier.
Oh, foutje...
Er is wel een verschil in totaalgewicht tussen onze modellen. Bij mij zit er de dual deployment module en de daarvoor benodigde adapter in, wat bij elkaar ca. 300 g weegt. Als we identieke motoren kiezen zal jouw model bij het verlaten van de naald een hogere snelheid hebben, en zal een kortere rail geen probleem zijn. Sowieso is 1,65 m al erg lang.
Nog even wachten op de striping. Ben stuurt mij een paar stukjes op. Tnx!
Daarna klaar voor de blanke lak en dan alleen nog het parachute systeem.
Deze fase is overigens een valkuil voor mij. Ik kijk net even rond op de werkplaats en tel 4 raketten die BIJNA klaar zijn, maar alleen op een piston, parachute en schokkoord wachten ? Hopelijk gaat dat bij deze iets anders.
@owenbosvelt Envelop staat klaar, gaat morgen in de brievenbus...
De eerste vlucht van mijn Bull Pup was niet zo goed. Het model raakte snel uit koers, richting Nobelhorst. Gevlogen is met een CTI Pro38 1G White Thunder motor. Eerlijk gezegd vraag ik me af of het aan de motor ligt. Ook bij twee eerdere vluchten met deze motor (met de 4" LOC V2) was sprake van een koersafwijking kort na de start. De eerste keer landde de V2 in een hoge boom richting A6, en later kwam de raket op ongeveer dezelfde plek meer als vandaag. Daarentegen heeft de V2 met de 1G Skidmark, en met de Smoky Sam meermalen perfect gevlogen. Ook vandaag was dit met de Skidmark het geval.
Eens navragen....
@benalbers Toevallig de versnelling gemeten bij de verschilliende motoren? Een verklaring zou kunnen zijn dat die skidmark sneller op druk komt als WT en dat de raket daardoor wat sneller gaat als de raket van het lanceerplatform is. Zonder metingen blijft het speculeren.
Hi Roland, ik heb alleen het vluchtdiagram met hoogte en snelheid (zie bijlage). Wel vergeleken de stuwcurves uit Thrustcurve.com. Daaruit zou blijken dat de White Thunder juist een hogere startversnelling zou geven. Ik vermoed een ander probleem. Het lijkt of de vuurstraal even niet recht uit de motor komt. Zie foto. Ik ben hierover in gesprek met de leverancier...
Gistern de vervangende neuskegel weer ontvangen van Eorospace Technology. Vandaag weer ontvet met ammonia, de hele kegel geschuurd, en daarna dik in de Gamma grondverf gezet. Paar dagen goed laten uitharden voor de afwerklaag er in twee lagen overheen gaat. In ieder geval lekker drogend, warm weer..
@benalbers Het ziet er op de stuwkrachtdiagrammen inderdaad niet uit of dat het kan zijn. Skidmark leek op een ander diagram wat ik zag iets sneller meer stuwkracht te leveren in de eerste 10de van een seconde maar hier is de tijdas van beide motoren gelijk en valt het verschil weg.
Misschien toch ergens een productiefout. Het is in ieder geval fout dat de gassen niet recht uit de motor komen maar onder een hoek.
Straalpijp met verkeerde vorm door een probleem met de temperatuur tijdens het spuitgieten?
@rolandlemmers Ik heb hier met Rene van Eurospace Technology over gesproken. Hij gaat dit met de fabrikant opnemen (CTI).
Dit model heeft twee maal gevlogen, met CTI G- motoren. De eerste keer met een 38 mm 1G White Thunder.
De vlucht was enigszins uit koers, leek of de vuurstraal niet helemaal recht uit de motor kwam.
De tweede vlucht op een Skidmark motor. Dat was al beter. Maar ook nu had ik het gevoel dat de motor misschien net te licht is voor deze startmassa.
Voor komend seizoen zijn een 2 grain 38 mm motorhuis en motoren aangeschaft. Een classic en een Skidmark. Dit zijn dus wel vette H-motoren, die worden dus gevlogen bij onze vrienden van Tripoli...
Ik heb hem inmiddels ook twee gelanceerd op een 2G 38mm H motor. Dan vliegt hij een stuk beter dan op een G. Helaas is de mijne vorige week van de kast gevallen en daar goed stuk gegaan. Weet nog niet of ik hem ga restaureren.








































